Była pełnia upalnego lata. Żar lał się z nieba, kiedy Natalia dowiedziała się o awansie. Personalny w cienkiej koszuli, poluźnionym krawacie, po prostu podszedł do jej biurka komunikując beznamiętnie, że została kierowniczką działu sprzedaży. Współpracownicy przy sąsiednich biurkach, natychmiast zastrzygli uszami i kiedy tylko dyrektor wyszedł, obstąpili ją serdecznie - niektórzy mniej serdecznie ale głośno i chyba to się nazywa entuzjastycznie gratulując. Była pełnia upalnego lata. Żar lał się z nieba, kiedy Natalia dowiedziała się o awansie. Personalny w cienkiej koszuli, poluźnionym krawacie, po prostu podszedł do jej biurka komunikując beznamiętnie, że została kierowniczką działu sprzedaży. Współpracownicy przy sąsiednich biurkach, natychmiast zastrzygli uszami i kiedy tylko dyrektor wyszedł, obstąpili ją serdecznie - niektórzy mniej serdecznie ale głośno i chyba to się nazywa entuzjastycznie gratulując. Opróżniając we trzy dotychczasowe biurko nowoawansowanej kierowniczki, zaczęły snuć plany świętowania. Magda i Mariola nawet nie dopuściły do siebie możliwości, że mogłoby się bez tego obyć. Natalia także nie planowała szarego wieczoru, zwłaszcza w taki dzień. - Magda, zadzwoń do mamy i powiedz że późno wrócisz - Magda z mamą razem wychowywały dwuletniego Jasia, ulubieńca całej firmy i przyległych dzielnic. - No to co planujesz, pani kierowniczko? - Mariola błysnęła bielutkimi zębami smakując brzmienie tytułu koleżanki. - Nie pozwalaj sobie - uśmiech Natalii rozjaśnił biuro jeszcze bardziej. - Za późno żeby kombinować. Idziemy do Jaskini, tam można i zjeść i wypić. Jaskinie, były najnowszą i najbardziej modną knajpą w mieście. Mieściły się w piwnicach...

- Chcesz jakiegoś drinka stary? – z zamyślenia wyrwało mnie pytanie rozbawionego gospodarza, który nie przestając niezgrabnie poruszać biodrami wczuwał się w rytm jakichś klubowych brzmień, z ciężką linią basu rozsadzającą głośniki. - Dzięki, mam jeszcze – uśmiechnąłem się zdawkowo pokazując prawie pełny kieliszek i całą mimiką twarzy potwierdzając, że wszystko jest jak najbardziej ok. Usatysfakcjonowany moją odpowiedzią odpłynął tanecznym krokiem w głąb salonu. Impreza osiągnęła chyba swój szczytowy moment. Alkohol zdążył już uszlachetnić krew grającą w żyłach gości, wydobył pełną swobodę ruchów wyzwalając pragnienie szampańskiej zabawy. Za godzinę zaczną się pierwsze zjazdy, ale teraz jeszcze wszyscy są w formie. Jak żołnierz okopany w transzei, tkwiłem samotnie na małej kanapie, patrząc z niechęcią na tę gorączkę sobotniej nocy. Na wszelki wypadek ostrzeliwałem teren wrogimi spojrzeniami. Ustawiałem zasieki, które miały chronić mnie przed niechcianym towarzystwem. W większości nie znałem tych ludzi i wcale nie pragnąłem poznać. Zresztą sami wiecie jak wyglądają rozmowy na takim party. Jakieś błahe komentarze sączone wprost do ucha przekrzykując dudniącą muzykę, frenetyczne wybuchy śmiechu, poklepywania i żywa gestykulacja. Jakoś mnie to nie bierze. Kręci mnie co innego. Lubię obserwować ten specyficzny mikroświat, śledzić tę żywą kulturę bakterii niczym biolog w białym kitlu siedzący przed mikroskopem. Oto jakaś blondynka, o bardzo jasnej cerze i nieco rubensowskich zaokrągleniach, z wielką werwą trzęsie szerokim zadkiem, a równie obfite piersi niemal wymykają się spod rozchełstanej bluzki. Jej...